A Grid Suspended in Depth

Een discobal hangt aan een dunne ketting, zwevend in een veld van diepblauw. In dit nieuwe Art on Mirror werk is het object teruggebracht tot zijn essentie: het raster van facetlijnen, een verspreiding van schitteringen, en niets meer. Al het overige is aan het blauw gelaten, onaangeroerd, zodat de bal minder als een object leest dan als een lichtstructuur die zijn eigen vorm in het glas vasthoudt.

Het beeld ontstaat door weglating, niet door toevoeging. Waar het oppervlak bewerkt is, vangt een veld van fijne krassen en grove rasterpunten het licht en gloeit tegen het gekleurde spiegelglas eronder. Waar dat niet zo is, lost de bal op in silhouet, half onthuld en half verborgen, zodat de bol lijkt te draaien tussen zichtbaarheid en schaduw zonder ooit volledig in een van beide op te lossen.

De discobal draagt zijn eigen herinnering: van zalen die ooit vol beweging waren, van licht dat over een menigte werd geworpen die sindsdien stil is geworden. Hier is die beweging gestild tot een enkel, zwevend gebaar, een raster dat diepte vasthoudt in plaats van haar te laten draaien, monumentaal op afstand en, van dichtbij, een oppervlak dat volledig is opgebouwd uit een veld van individuele krassen.

Blauw draagt de stemming van het werk, de kleur van de nacht, van afstand, van een ruimte die men zich herinnert nadat de muziek is gestopt. Het geeft de bal zijn stilte en zijn gewicht, een stille tegenhanger van de viering waarvoor het object gewoonlijk staat.

Het gekleurde spiegelglas is deel van het werk. Rondom en tussen de krassen worden de ruimte en de persoon die ervoor staat in het oppervlak gevouwen, zodat de toeschouwer deel wordt van de compositie in plaats van iemand die er eenvoudigweg naar kijkt. Stapt u dichterbij of verder weg, dan verschuift de weerspiegeling terwijl het raster zelf zijn positie handhaaft.

Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het, verdiept het contrast tussen het gloeiende raster en het donkere lichaam waaraan het hangt, zonder ooit te veranderen wat er is. Dit werk zet de Art on Mirror reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel wordt van het werk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Een raster van licht, zwevend in blauw, dat zijn vorm vasthoudt lang nadat de ruimte stil is geworden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.