A Fold Set Adrift

Een figuur met een hoofd in de vorm van de maan staat tot aan de middel in een zee die niet beweegt. In één hand houdt het een klein papieren bootje, net boven de waterlijn geheven, alsof de kleinste beweging het nog ergens naartoe zou kunnen dragen. Achter de figuur opent de horizon zich in het niets, een leegte zo volledig dat zij een aanwezigheid op zich wordt. A Fold Set Adrift bewaart dat ene, opgeschorte moment in diepblauw gekleurd spiegelglas.

Hier is niets geschilderd of gedrukt. Het beeld is in het oppervlak zelf gekrast, gevormd door wat er weggenomen is in plaats van toegevoegd. Blauw werd gekozen voor wat het al in zich draagt, de kleur van nachtwater, van afstand, van een getij dat de kust nooit helemaal bereikt, en het wordt een deel van het verhaal dat het werk vertelt in plaats van een achtergrond ervoor.

Het beeld is er altijd, in daglicht en in schaduw gelijkelijk. Wat verandert, is wat eromheen gebeurt. Onder een cinematografisch zijlicht worden de lange schaduwen dieper, lijkt het water zijn adem iets langer in te houden, en verscherpt het contrast in de krassen tot iets dat doet denken aan een foto die in glas gesneden is. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het.

Omdat het oppervlak gekleurd spiegelglas is, treedt de ruimte het werk binnen. Uw eigen spiegelbeeld nestelt zich in datzelfde stille zwarte vlak, naast de figuur met het maanhoofd aan de rand van zijn stilte. De muur achter u, het licht in uw eigen ruimte, wordt deel van de zee, en voor een moment wordt u in het werk gevouwen in plaats van er simpelweg naar te kijken.

Gezien vanuit de andere kant van een kamer leest de scène als geheel, een eenzame figuur, een klein papieren bootje, een onmogelijke horizon. Komt u dichterbij, dan lost die helderheid op in een veld van gecontroleerde krassen, die pas weer een beeld vormen wanneer u opnieuw terugstapt. Tussen die twee afstanden bevindt zich de stille spanning waarop het werk gebouwd is, iets monumentaals gemaakt van iets kwetsbaars.

Een papieren bootje is niet gebouwd om open water te trotseren, en een gezicht van maan kan niet spreken. Samen suggereren zij een soort vertrek dat niets van de zee terugvraagt, geen belofte van aankomst, alleen de wil om toch iets op drift te sturen. Het is een werk over wat wij loslaten, en wat wij stilletjes hopen dat zonder ons verdergaat.

A Fold Set Adrift vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel wordt van het werk. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken verandert in deelnemen.

"Een klein bootje, een roerloze zee, en het hele gewicht van het loslaten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.