A Fist of Quiet Embers

Een zwaar druiventros hangt vrij aan de wijnstok, vol en zwaar, maar geen enkele druif hier vangt gewoon licht. Het fruit ligt onverlicht, zwart, in zichzelf gevouwen binnenin een diep zwart niets waar niets anders mag bestaan.

Achter de tros verzamelt zich een vale gloed, die dan ver voor de rand van het kader weer voor het zwart wijkt. Alleen langs de bovenste druiven overleven een paar dunne, heldere lijnen, de laatste zichtbare naad van iets wat verder tot kool is teruggebrand. Dit is A Fist of Quiet Embers, een gebalde vuist van fruit die zijn eigen warmte vasthoudt in plaats van die te laten gaan.

Niets hier is geschilderd of gedrukt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van diep rood gekleurd spiegelglas, opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van iets wat is toegevoegd. Vanuit de andere kant van de ruimte lezen de druiven als één dichte, monumentale vorm. Kom dichterbij en die vorm opent zich tot een veld van gecontroleerde krassen, elk een kleine beslissing, samen heel het gewicht en de schaduw dragend.

Rood draagt hier evenveel van de betekenis als de tekening, de kleur van ingehouden hitte, van fruit voordat het wijn wordt, van een gloed die laag en privé wordt gehouden in plaats van losgelaten. Het versiert het beeld niet, het is de sintel die de vuist vasthoudt.

De krassen zijn er altijd, in daglicht, in schaduw, op elk uur. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het. Onder een gericht licht vangt het oppervlak, verdiept het contrast, en dat paar heldere lijnen langs de bovenste druiven laait iets feller op. Weg van dat licht zijn de druiven nog steeds volledig zichtbaar, onveranderd in vorm en gewicht. Wat verschuift is alleen de reflectie rondom hen, nooit het fruit zelf.

Die reflectie is de ruimte, en dat bent u. Rondom en tussen de krassen blijft het gekleurd spiegelglas doen wat spiegels doen, vasthoudend wie er ook voor staat, zodat het zwarte niets nooit helemaal leeg is. A Fist of Quiet Embers zet de Art on Mirror reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas worden gezet en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk.

Een beeldtaal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Een stil vuur, vastgehouden in plaats van getoond."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.