A Fin Escapes the Clutter

Een vissenkom wordt geacht het kleinste en zachtste aquarium te zijn dat er bestaat, rond glas, helder water, één dier dat er veilig in wordt gehouden. In A Fin Escapes the Clutter is het water verdwenen en staat de kom in plaats daarvan vol met de flessen waar dat water ooit in zat, elk leeg, elk de ruimte innemend die een vis nodig heeft om te draaien en adem te halen. De vis is naar de enige plek geklommen die nog overblijft om op te staan, in balans op de schouders van zijn eigen vervanger.

Wat het acrylglas teruggeeft van deze kleine crisis is een veld van fijne krassen, verzameld langs de schubben en vinnen van de vis, langs de geribbelde zijkanten van de flessen, rondom de dunne rand van de kom. Direct in het oppervlak gevormd, vangen deze sporen al het licht op dat de ruimte biedt en geven het terug als een bleek, rusteloze gloed, het dichtst bij water dat dit beeld heeft.

Overal elders bewaart het werk zijn eigen duisternis. De ruimte rondom de kom, de schaduw die hij werpt, het heldere glas zelf waar niets is aangeraakt, alles blijft dicht bij zwart, één enkel diep veld dat het acrylglas heeft gekozen onaangeroerd te laten. De vis en zijn flessen drijven in dat zwart zoals de kom vroeger op een plank dreef, klein, verlicht en volledig omgeven.

Een vissenkom vraagt maar weinig, water, licht, één levend wezen om voor te zorgen. Hier is die korte lijst overwoekerd door wat overvloed achterlaat, fles na fles vult de ruimte die bedoeld was voor een leven, totdat de enige ruimte die rest de lucht boven de rommel is. De vis heeft die gevonden, in balans en nog altijd zwemmend in de zin die ertoe doet, maar de kom zelf is niet langer in staat het ding te bevatten waarvoor hij werd gebouwd.

A Fin Escapes the Clutter behoort tot In Plain Sight, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om zichtbaar te maken wat stilletjes verdrinkt in de overvloed die wij gemak noemen.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De kom, de flessen en de vis die daarboven balanceert bestaan omdat er iets van het acrylglas is afgenomen in plaats van eraan toegevoegd. Het beeld is altijd aanwezig, heeft geen schijnwerper nodig om te bestaan, en direct licht verdiept slechts het contrast en scherpt de lijn aan tussen wat nog ademt en wat simpelweg is opgestapeld.

"Het water vertrok als eerste. De vis bleef toch."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.