A Face Kept in Layers

Een klassiek hoofd rust tegen het zwart, krullen die het licht vangen zoals marmer dat altijd heeft gedaan. Dan wijkt het gezicht zelf. Vijf dunne vlakken houden de gelaatstrekken uit elkaar, net ver genoeg van elkaar verwijderd dat ogen, neus en mond nooit helemaal heel zijn in één blik. Onder dit alles blijft de uitdrukking rustig, bijna onbewust van wat er mee is gebeurd.

Hier wordt een gezicht behandeld als iets gelaagds in plaats van iets solides, zoals het geheugen een persoon bewaart: niet één doorlopend beeld maar afzonderlijke momenten die iets van elkaar verwijderd worden gehouden, nog steeds uitgelijnd, nog steeds herkenbaar, nooit helemaal aanrakend. Lang genoeg aanschouwd houden de tussenruimten op als breuken te lezen en worden zij ademruimte.

Er werd niets toegevoegd om dit te maken. Geen verf, geen druk, geen inkt geeft vorm aan wat hier verschijnt. De gelijkenis is opgebouwd uit diepte en uit wat is weggelaten, en zij hangt volledig af van het licht dat haar vindt en de hoek vanwaaruit zij wordt gezien. Loopt men er langs, dan kan het gezicht bijna verdwijnen in het zwart; staat men stil, dan verzamelt het zich terug tot een portret.

Vanuit de andere kant van de kamer is het werk stil en monumentaal, één enkele bleke vorm die in het donker zweeft. Dichterbij lost die stilte op in een veld van scheidingen, elk met een eigen streepje licht. Het vraagt om beide afstanden, de ingehouden adem van veraf en de aandacht van dichtbij.

A Face Kept in Layers zet de Art with Void-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door diepte en afwezigheid in plaats van verf of druk.

Een visuele taal waarin afwezigheid geen leegte is, maar aanwezigheid.

"Sommige gezichten worden heel gehouden door wat hen uit elkaar houdt."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.