A Crown Split Into Embers

Een granaatappel, opengesneden en tot stilstand gebracht, wordt iets dat dichter bij een embleem staat. Bovenaan overleeft de gedroogde kroon van het fruit als een knoop van fijne gekraste lijnen, tegelijk kwetsbaar en vorstelijk. Eromheen opent de schil zich in een breed veld van afzonderlijke krassen, een heldere ring die het oog vangt voordat de blik naar binnen wordt getrokken.

Binnenin blijven de zaadclusters vrijwel geheel donker, onaangeroerd, zodat zij eerder als dichte silhouetten dan als vrucht worden gelezen. Alleen hun buitenranden vangen licht, een verspreiding van grove witte krassen die aftekent waar elk cluster het volgende ontmoet, alsof gloeiende kolen aan de rand aan het afkoelen waren terwijl hun kern zwart bleef. Het wit vult de vrucht niet, het definieert haar, en alles wat het licht niet bereikt, valt weg in de omringende leegte.

Het oppervlak zelf is diep rood, en hier is de kleur geen decoratie. Rood is de kleur van de opengesneden vrucht, van de zaden die zij beschermt, en van de leegte die hen nu omarmt. Het loopt tot aan elke rand van het gekleurd spiegelglas, zodat de vrucht lijkt te zweven in haar eigen kleur in plaats van ervoor te staan.

Doordat het oppervlak gespiegeld is, voegt de ruimte zich bij het beeld. Een galeriewand, een passerende figuur, een rij plafondlampen, zij drijven allemaal het rode veld rondom de vrucht in, zodat het werk nooit alleen een stilleven is. Degene die ervoor staat, wordt deel van wat er weerspiegeld wordt, gevangen in hetzelfde rood dat de granaatappel bijeenhoudt.

De granaatappel heeft altijd meer gedragen dan zijn eigen gewicht, een kroon in de vorm van een vrucht, zaden die in oude verhalen worden geteld als een akkoord tussen werelden, een symbool van wat wordt bewaard en wat wordt weggegeven. Die kroon is hier niet verloren, zij is verstrooid, haar vorm alleen bijeengehouden door licht en door de donkere zaden die zij ooit beschermde.

De krassen zijn altijd aanwezig in het oppervlak, niet verborgen en niet aangezet door een spotlight. Licht schept dit beeld niet, het verscherpt wat er al is, waardoor het contrast tussen de lichtgevende schil en het donkere hart dat zij omringt verdiept. Dit werk is een voortzetting van de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel wordt van het werk.

"Een kroon hoeft niet heel te blijven om nog iets te betekenen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.