A Cluster Steeped in Poison

Zeven ronde vormen scharen zich dicht bij elkaar, schouder aan schouder, alsof ze midden in een ademhaling zijn gevangen. Waar het licht hen vindt, verandert hun gebogen huid in velden van fijne krassen, verspreide punten die de gloed opvangen en vasthouden. Waar het licht niet komt, blijven de lichamen massief en donker, hermetisch gesloten, niets prijsgevend. Het gehele beeld leeft in die scheiding, tussen wat mag oplichten en wat in de schaduw wordt gehouden.

Hier werd niets toegevoegd. Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld is opgebouwd door het wegnemen, een veld van individuele merken en een veld van fijne krassen aangebracht in het oppervlak van diepgroen gekleurd spiegelglas, zodat elke lijn en elk lichtpunt een kleine daad van wegnemen is in plaats van neerleggen.

Groen is de kleur van glas en groei, maar ook van iets stiller en minder comfortabels, een tint die van mooi naar licht giftig kan glijden zonder van toon te veranderen. A Cluster Steeped in Poison houdt zijn onderwerpen dicht bij elkaar in die ambiguïteit, een groepje gloeiende vormen dat bewonderd of op voorzichtige afstand gehouden kan worden, afhankelijk van hoe lang u kijkt.

Vanuit de andere kant van de ruimte leest het cluster als één dichte, monumentale massa, bollen die in elkaar zijn geperst, bijna ademend als één lichaam. Treedt u naderbij en die massa lost op in een veld van krassen, elk afzonderlijk, elk met zijn eigen kleine lichtpunt. Het werk vraagt om twee keer gezien te worden, eenmaal als geheel en eenmaal als structuur.

Omdat dit spiegelglas is, is de ruimte waarin u staat nooit volledig los van het beeld. Rondom en tussen de gekraste vormen nestelen uw eigen silhouet en de ruimte achter u zich stil in het oppervlak, zodat kijken naar het werk ook betekent uzelf erin terug te vinden.

Het beeld is hier altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht schept het niet. Het verscherpt het, verdiept het contrast en geeft het gekraste oppervlak meer glans en diepte, terwijl de reflectie eromheen verschuift met de ruimte. Het beeld zelf verdwijnt nooit en hoeft nooit gezocht te worden.

A Cluster Steeped in Poison zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beeldtaal is gevat in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel van het werk wordt. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen. Dit werk is uniek.

"Dicht gehouden, en van binnenuit verlicht."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.