A Cathedral on Trembling Legs

A Cathedral on Trembling Legs opent zich in vrijwel volledige duisternis, en uit die duisternis heft een enkel veld van beheerste krassen een klokkentoren omhoog naar het licht. Het metselwerk gloeit als eerste op, scherp en duidelijk geleed, terwijl het wezen eronder, een olifant die staat op poten die te dun zijn voor wat hij draagt, nauwelijks aanwezig is, een paar lijnen die zijn hoofd en slurf uit het zwart houden.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, en het is op elk uur van de dag aanwezig. Licht schept het niet. Het verscherpt het: naar een lamp of een raam gekeerd, krijgt de toren meer diepte, meer glans, terwijl het lichaam van het dier blijft waar het hoort, in de schaduw, in de twijfel.

Er zit een soort duizeling ingebakken in de compositie. Een kathedraal is bedoeld om te staan op de grond, op eeuwen van grond, niet op de trillende poten van een levend wezen. Hier is het monument voorzien van een lichaam, en dat lichaam kan het nauwelijks dragen. Wat er op afstand uitziet als een plechtige processieguur wordt van dichtbij een betoog over gewicht, over wat de geschiedenis van haar dragers vraagt, en hoe dun de poten onder welke instelling dan ook kunnen blijken te zijn.

Het gezicht van de olifant, geduldig en zacht belicht, is het enige deel van het dier dat werkelijke helderheid krijgt. Al het andere, de poten, de lange val van de slurf naar de grond, de ribben onder het fundament van de toren, is eerder suggestie dan beschrijving. Dat is de discipline van deze serie, een beeld dat is gemaakt door materiaal te verwijderen in plaats van toe te voegen, zodat wat overblijft niet zozeer getekend als wel blootgelegd aandoet, alsof het licht al die tijd onder het oppervlak had gewacht.

A Cathedral on Trembling Legs zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door beheerste oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Vanuit de andere kant van de ruimte gezien, leest het als een eenzaam silhouet dat een toren de duisternis in draagt. Van dichtbij gezien, lost het op in een veld van afzonderlijke krassen, elk deel van dezelfde ingehouden adem.

Dit werk is uniek.

"Zelfs monumenten leren lopen op geleende poten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.