A Cap Ignites the Red

Eén enkele paddenstoel rijst op uit het donker, zijn hoed en slanke steel omgeven door een veld van fijne witte strepen tegen een rood dat het oog niet loslaat. Er is niets zachts aan. De paddenstoel staat er zoals hij in het wild altijd staat, alleen, rechtop, licht theatraal, alsof hij al besloten heeft om bekeken te worden.

Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld is niet op het oppervlak aangebracht, het is gevormd door weghalen, een veld van afzonderlijke strepen rechtstreeks in gekleurd spiegelglas bewerkt totdat een vorm zich losmaakt uit de leegte eromheen. Wat u ziet is geen afbeelding die op rood is geplaatst, het is rood waarvan iets is weggenomen, en dat wegnemen is de volledige taal van het werk.

Van de andere kant van de zaal leest de hoed als één lichtende silhouet, monumentaal tegen het donker, bijna architectonisch in zijn rust. Kom dichterbij en die zekerheid lost op in een veld van afzonderlijke krassen, grassprieten, lamellijnen, de fijne statische glinstering van licht op een steel, elke streek die alleen vrijwel niets doet en samen alles.

Rood draagt hier zijn eigen gewicht. Het is de kleur van waarschuwing en van appetijt, de kleur die een klein ding in het bos onmogelijk te negeren maakt, en het verandert deze bescheiden zwam in iets wat meer weg heeft van een alarm, of een uitnodiging, afhankelijk van hoe lang u ermee blijft.

Het glas houdt nooit op een spiegel te zijn. De galerie rondom het werk, de wanden, de verlichting, wie er ook voor staat, alles valt in het rode oppervlak tussen en rondom de krassen, zodat de ruimte en de toeschouwer deel worden van hetzelfde veld waaruit de paddenstoel opgroeit. U kijkt niet vanuit een veilige afstand naar het werk. U bent er al in.

Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. Onder een directe bundel vangen en houden de krassen het licht, het contrast verdiept zich, de hoed lijkt verder van het rood los te komen, maar de paddenstoel zelf verdwijnt nooit en heeft nooit toestemming nodig om gezien te worden. Alleen de reflectie eromheen verschuift naarmate de ruimte verandert, het beeld blijft precies waar het is ingegraveerd.

Dit werk is een voortzetting van de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekrast beeldwerk in gekleurd spiegelglas is gezet en de toeschouwer deel van het werk wordt, een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Een klein ding, eenmaal verlicht, en nooit meer toegestaan terug te vervagen in het donker."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.