A Cannon Exhales Doves

Een veldkanon staat gericht en gereed, elke riem en elke spaak van de wielen nauwkeurig aanwezig, de hele machine gevangen in de halve seconde vóór het afvuren. Aan de mond van de loop, waar de lading in rook zou moeten uitbarsten, barst er in plaats daarvan een vlucht duiven naar buiten, vleugels al gespreid, al oprijzend in het duister.

Geen verf, geen druk, geen inkt. Het kanon behoudt zijn vorm grotendeels als schaduw, zijn wielen, zijn loop, zijn affuit teruggezonken in het zwart, enkel zichtbaar door een dun, nerveus licht langs de velgen en spaken, een veld van fijne krassen rechtstreeks in het oppervlak van het acrylglas gewerkt in plaats van erop aangebracht.

Vreemder nog is de ondergrond waarop het staat. De schaduw die het kanon over de aarde werpt, is allerminst vaag, het is de helderste passage onder het wapen, een veld van afzonderlijke markeringen dat meer licht opvangt dan het wapen dat hem werpt, alsof de grond zelf iets onthoudt wat het kanon al heeft losgelaten.

Boven de loop nemen de vogels bijna al het resterende licht in het beeld op. Vleugel voor vleugel worden zij de helderste vormen in de gehele compositie, stijgend uit een machine die enkel om te vernietigen is gebouwd en het weinige licht dat er is omhoog en weg meedragend.

A Cannon Exhales Doves behoort tot No Man's Land, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen waarvoor een wapen dient, zodra het niet meer gehoorzaamd wordt.

Het beeld is altijd aanwezig, in daglicht evenzeer als onder één gericht licht. Het licht schept het niet, het verscherpt het, de spaken krijgen een laatste scherpe rand en de duiven een korte extra glans voordat het oog terugvalt in het duister. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.

Vanuit de andere kant van de kamer leest het werk als één zuiver gebaar, een kanon dat iets loslaat. Van dichtbij is het slechts een veld van krassen, geduldig en exact, dat een tegenstrijdigheid vasthoudt die geen enkel slagveld ooit heeft opgelost.

"Zelfs de luidste machine kan ertoe worden gebracht iets zachts uit te ademen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.