A Canal's Silent Mirror

A Canal's Silent Mirror bewaart een van Amsterdams oudste gebaren, een rij smalle zeventiende-eeuwse huizen schouder aan schouder boven het stille water, elke gevel een ander silhouet tegen de nacht, elk raam een kleine privézon. Het kanaal eronder doet wat kanalen altijd hebben gedaan, het herhaalt de stad aan zichzelf, verzacht, verdubbeld, nooit helemaal hetzelfde.

In dit werk is die herhaling niet geschilderd of gedrukt. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld ontstaat door gecontroleerde krassen op acrylglas, een veld van fijne markeringen die wegnemen in plaats van toevoegen, zodat de huizen en hun spiegeling zichtbaar worden uit wat is weggenomen in plaats van wat is aangebracht.

De verlichte ramen bewaren hun gloed als velden van dichte, fijne krassen, helder genoeg om van de andere kant van de kamer als warmte te worden ervaren. De gevels en het metselwerk bestaan voort als dunnere lijnen, stille architectuur die haar vorm behoudt in het donker. Waar het water begint, worden dezelfde markeringen losser en zachter, zodat de gespiegelde stad één stap verder van de zekerheid lijkt dan de huizen die er boven staan.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het. Onder een verschuivende hoek verdiepen de ramen, krijgt de spiegeling gewicht, en leest het kanaal met iets meer of iets minder stilte, zonder ooit zijn vorm te verliezen.

Van de andere kant van de kamer leest het werk als één monumentaal nachtelijk tafereel, een straat die zijn eigen spiegeling vasthoudt als een geheim dat hij half wil bewaren. Kom dichterbij en die zekerheid lost op in een veld van individuele markeringen, bewijs dat het beeld is opgebouwd zoals de herinnering, markering voor markering, nooit helemaal compleet.

Onder de architectuur schuilt iets persoonlijkers, het oude idee dat een thuis ook een soort getuige is, staand boven water dat elke versie van de stad heeft zien komen en gaan. De spiegeling verschuift met het licht, het seizoen, het uur, net als de herinnering zelf.

A Canal's Silent Mirror vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Het huis herinnert zich. Het water herhaalt slechts wat het wordt verteld."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.