A Call Waiting in Red

In het dieprood gekleurde spiegelglas staat een vorm die elk oog al kent voordat hij volledig arriveert, de Londense telefooncel, zijn kroon hoog op het dak geheven, zijn kleine ruiten keurig in rijen gerangschikt, zijn deur een stukje opengelaten. Iemand is net naar buiten gestapt, of staat op het punt naar binnen te gaan. De cel houdt die pauze vast, het moment voordat het gesprek verbinding maakt.

Geen verf, geen druk, geen inkt. Het beeld is niet op het oppervlak aangebracht, het wordt gevormd door wat is weggenomen, een veld van afzonderlijke sporen gevormd in het rode gekleurde spiegelglas zelf totdat de cel, zijn kroon, zijn ruiten en zijn wachtende deur uit de wegname oprijzen. Aan de belichte zijde vangen grovere sporen het licht en houden het vast, terwijl de rest van de vorm donker blijft, onverlicht, teruggevouwen in het glas.

Rood is de enige kleur die deze cel altijd heeft gedragen, de kleur van urgentie, van een gesprek dat het waard is te voeren, van warmte die binnen een koud ijzeren omlijsting wordt bewaard. Hier draagt diezelfde rode kleur het oppervlak zelf, zodat de telefooncel niet alleen in rood is getekend, maar uit rood oprijst, alsof de kleur het materiaal was waarvan hij altijd is gebouwd.

Van de andere kant van de ruimte leest de cel als één standvastig, monumentaal silhouet. Treedt u dichterbij en hij lost op in een veld van fijne krassen, elk op zijn plaats gezet, geen ervan kondigt zichzelf aan, het beeld houdt alleen op een bepaalde afstand samen, zoals herinneringen samenhouden totdat u er te nauwkeurig naar kijkt.

De spiegel is onderdeel van het werk. Rondom en tussen de sporen worden de ruimte en de persoon die ervoor staat teruggekaatst in het rood, zodat de kijker wordt getrokken naar dezelfde ruimte als de cel, precies op de plek waar het volgende gesprek zou worden beantwoord. Licht creëert dit beeld niet, het is er altijd, aanwezig in het oppervlak of er nu een lamp op gericht is of niet. Wat licht doet, is het verscherpen, het contrast verdiepen, de krassen iets meer glans laten vangen en vasthouden. De reflectie rondom het werk verandert met de ruimte. Het beeld zelf niet.

A Call Waiting in Red zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de kijker deel van het werk wordt. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel het kijken omzet in deelnemen. Dit werk is uniek.

"Sommige gesprekken zijn nooit afgerond. De deur blijft open, en rood herinnert."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.