A Boy Cast as Giant

Een lange lichtcorridor reikt van de vloer omhoog langs de verre wand, en dit gehele werk is uit die corridor opgebouwd: een veld van fijne krassen gevangen in het acrylglas, dat opvangt wat de ruimte aan licht te bieden heeft. Buiten die corridor blijft het oppervlak kaal en zwart, een echte duisternis die niets vraagt.

Aan het nabije uiteinde van dat licht staat een kleine jongen, van achteren gezien, een bolhoed veel te groot voor iemand van zijn formaat, een klein stokje vastgehouden zoals kinderen dingen vasthouden die ze alleen ooit een volwassene hebben zien dragen. Hij is vrijwel onaangeroerd gelaten, een stille donkere gedaante die rust te midden van al die gloed.

Zijn schaduw begint eerlijk, plat op de vloer aan zijn eigen twee voeten. Dan kruist hij het licht en klimt hij de wand op, en daar houdt hij op een kinderschaduw te zijn. De hoed helt over, de knieën draaien naar buiten, het stokje vindt zijn hoek, en wat nu op de wand staat, groter dan welke jongen ook, is onmiskenbaar de Landloper.

Niets in zijn houding verklaart dit. Hij heeft zijn hoed niet voor de camera gelicht of zijn tenen naar buiten gedraaid om te volgen. De gedaantewisseling behoort volledig aan de wand, daarheen geworpen voordat hij lang genoeg heeft geleefd om ook maar één deel ervan te hebben verdiend.

De logica van het werk verloopt tegengesteld aan wat het oog verwacht. Het is het licht, niet de figuren, dat in het bestaan is gekrast, een veld van afzonderlijke tekens dat elke centimeter vloer en wand vormgeeft waar de helderheid valt, terwijl de jongen en de reus die hij werpt als diep, ongekrast zwart achterblijven, hun vorm bewarend dankzij uitsluitend wat hen omringt. Het beeld is vanuit elke hoek aanwezig; licht roept het niet op, het scherpt slechts wat er al is.

A Boy Cast as Giant behoort tot Look Twice, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldvorming tot stand komt door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een middel wordt om een gewoon kind en een onmiskenbaar icoon één ononderbroken schaduwlijn te laten delen, zodat het oog steeds opnieuw moet beslissen welke figuur het wil geloven.

Stap dichterbij en de wand is niets anders dan textuur, een veld van fijne krassen dat vanuit elke hoek het licht opvangt. Stap terug en de twee figuren vallen samen tot één gedachte, de soort die elke kindertijd stilletjes met zich meedraagt: een omtrek, al groter dan u bent, wachtend aan het einde van het licht.

"De schaduw weet al wie hij aan het worden is."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.