A Bottle Adrift in Blue

Een gekurkte fles helt in donker water; de kurk vangt het enige scherpe lichtpunt terwijl het glazen lichaam oplost in één heldere contour en één lange glinstering langs zijn zijkant. Binnenin gloeit een opgerold briefje als een zachte heldere band, zichtbaar maar nooit volledig leesbaar, een boodschap die er alleen maar is om gedragen te worden, nog niet gelezen. Om de fles heen tekenen enkele gebroken heldere lijnen de rimpels van het water af, de rest is overgelaten aan het zwart, zodat het hele tafereel zweeft in een leegte in plaats van een zee.

Hier is niets toegevoegd. Het beeld is in het oppervlak van diepblauw gekleurd spiegelglas gekrast, een vlak van individuele merken gevormd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van verf of druk. De fles, de kurk, het briefje, de rimpels, het is allemaal weghalen, licht dat uit het materiaal wordt getrokken door iets weg te nemen.

Van de andere kant van de ruimte leest het werk als één rustig gebaar, een fles drijvend in een wijde donkere vlakte. Kom dichterbij en diezelfde fles lost op in een veld van fijne krassen, elke lijn met zijn eigen richting, samen een vorm vormend die zichzelf nooit volledig verklaart.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht erop. Licht schept het niet, het verscherpt het: onder een gerichte bundel vangen de krassen het licht en verdiept het contrast, het glas lijkt meer diepte te bevatten, maar de fles en zijn briefje verdwijnen nooit en komen nooit aan.

Blauw draagt dit werk zoals nachtwater een fles draagt die zijn koers kwijt is, veraf, geduldig en een beetje melancholisch, de kleur van iets dat is weggezonden zonder te weten of het ooit gevonden zal worden. Om het beeld heen weerkaatst het gekleurde spiegelglas de ruimte en wie er ook voor staat, zodat de eigen omtrek van de toeschouwer in hetzelfde donkere water drijft als de fles, even deel van zijn onvoltooide reis.

A Bottle Adrift in Blue zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsson voort, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gevat en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Sommige boodschappen zijn nooit bedoeld om aan te komen, alleen om te worden verstuurd."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.